Hoewel zowel de soldaat als de joodse kunstenaar die hem creëerde ruim zeventig jaar geleden overleed, beschikken zij nog steeds over de visuele kracht om de noodzakelijke militaire interventie te initiëren. Bloedbad door Hamas-terroristen.
Poolse immigrant Arthur Schick Hij stond bekend als een militante kunstenaar die Europa verliet na de Holocaust (1894-1951). Hij droeg het portret van de Amerikaanse opperbevelhebber tijdens de Tweede Wereldoorlog op aan Eleanor Roosevelt en ondertekende het met ‘FDR’s Soldier in Art’. In haar My Day-column, gepubliceerd in januari 1943, prees de First Lady Schicks populariteit in het Amerikaanse leger en zijn politieke cartoons en bijtende visuele commentaren tegen de As van het Kwaad in de Amerikaanse pers, en schreef: Hij vecht tegen het Hitlerisme zoals wij allemaal die dat niet kunnen. . in de frontlinie staan. We kunnen ook zeggen dat de vechtlust van Shik ligt in de gerechtvaardigde vastberadenheid van het Israëlische volk om Hamas-terroristen te vernietigen.
Misschien wel de beste weergave van Shikin’s militaire dienst komt voor in zijn best verkochte schilderij uit 1942. tranen van woede. Het toont de schreeuwende woede van een Joodse soldaat uit de Tweede Wereldoorlog in een Amerikaanse helm en geweer, die een oudere Jood omhelst met een nazi-dolk op zijn rug. Voor hen zien we, onder een ingedrukte Thorarol, een baby die in het hoofd is geschoten, een rouwende moeder die bevroren is in de tijd, haar overleden echtgenoot die op haar rug leunt, terwijl de tranen uit de ogen van de grootmoeder van de baby stromen. Als Chic nu zou leven, zouden advertenties met deze afbeelding zeker in de huidige reclames verschijnen. New York Times En Washington Post Net als in 1943 reageerden zij op de onuitsprekelijke massamoord op onschuldige mensen door Hamas in Israël.
Tranen van woede: een commentaar op Joodse moord
Deze advertentie, met tekst geschreven door Hollywood-toneelschrijver Ben Hecht (waaronder Hecht, een van zowel Schick als Peter Bergsons joodse reddingsactivistengroepen, het Jewish Army Committee), bevatte een paginagrote nadrukkelijke “Actie – Nee” op het moment van publicatie. Jammer.” Onder de prachtige afbeelding staat geschreven: “Voor mijn volk dat vecht voor het recht om te sterven – mijn trots, mijn liefde, mijn loyaliteit.”
Dit is de tijd voor de grootschalige operatie van het Israëlische leger, evenals voor de toewijding van de spirituele wereld aan haar rechtvaardige zaak met onwankelbare en onwrikbare toewijding. Het is tijd voor boten op het land, vliegtuigen in de lucht, schepen op zee en een wereld die het terrorisme beu is. Het is nu tijd om Israël te bedanken omdat het een natie is die bereid is zijn zonen en dochters naar de “oorlogsfronten” te sturen om zijn natie te redden van terrorisme en voor het stellen van een voorbeeld voor alle naties om hun morele en fysieke moed te vergroten. terreur en kwaad zijn sterker.
NEW YORK Times-gebouw in Manhattan. (Bron: Shannon Stapleton/Reuters)
Voordat Szyk in bovengenoemde kranten verscheen tranen van woede Begeleidde de aankondiging op 7 december 1942 New York Times Het valt samen met de eerste verjaardag van Pearl Harbor. (Bovendien is er minder dan een maand verstreken sinds het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken aankondigde dat er twee miljoen Joden waren. Gedood door nazi’s in EuropaDeze keer werd de soldaat tentoongesteld met de ‘Verklaring van de morele rechten van staatloze en Palestijnse joden (dat wil zeggen de ontheemde joden van Europa en joden die in het land Israël wonen)’, samen met de dode en rouwende joden. ). De Verklaring riep op tot de vorming van een Joods leger van deze Joden (geen Amerikaanse of Britse Joden) om samen met de Geallieerden te vechten. Hij riep de vrije wereld op haar morele plicht te vervullen om Joden toe te staan zichzelf onder hun eigen ‘vlag’ te verdedigen en voor hun vermoorde broeders te vechten.
Nu wordt de wereld opnieuw opgeroepen om het recht van Joden om hetzelfde te doen te steunen. Gezien het antisemitisme, het antisemitisme en de ‘fuck Israel’-slogans die vandaag de dag over de hele wereld weerklinken, is het duidelijk dat het Joodse volk niet alleen gedwongen wordt zichzelf te verdedigen, maar ook zijn bestaan te rechtvaardigen.
In 1943 werd in vijf Amerikaanse steden (waaronder New York en Washington) een dramatische demonstratie gehouden genaamd “We Will Never Die” (ook geschreven door Ben Hecht), waarbij de aandacht werd gevestigd op de massamoord en vernietiging waarmee de Europese Joden te maken hebben. Op de cover van een tijdschrift dat tijdens bijeenkomsten werd verspreid (slechts 40.000 mensen woonden de wedstrijd van 9 maart in Madison Square Garden in New York bij) begroette de soldaat van Sheek de boze menigte opnieuw in tranen en zei: ‘We zullen nooit sterven.’ In feite zijn de Joden bereid om te vechten met hun laarzen en onze trots, onze liefde en onze loyaliteit jegens hen. ■
Irwin Ungar is de curator van de Arthur Schick Society. zijn boek Arthur Schick: Een soldaat in de kunst Het won de Nationale Joodse Boekenprijs 2017.